|
Δεν είναι καινοφανής η διαπίστωση ότι η χώρα μας πάσχει στην εφαρμογή των αναγκαίων οικονομικών μεταρρυθμίσεων, που θα έκαναν την οικονομία μας ανταγωνιστική στο παγκόσμιο περιβάλλον και την Ελλάδα μια χώρα ικανή να κοιτάξει με αυτοπεποίθηση το μέλλον και τις προκλήσεις του. Είναι μια πραγματικότητα που διαπιστώνουν οι εκθέσεις όλων ανεξαιρέτων των διεθνών οργανισμών που εξετάζουν επιστημονικά και αντικειμενικά τα προβλήματα της οικονομίας μας.
Φυσικά, όσοι δραστηριοποιούνται στην πραγματική ζωή, στην πραγματική οικονομία, και όχι στην εικονική πραγματικότητα που θέλουν να μας επιβάλλουν οι κρατιστές όλων των κομμάτων, δεν χρειάζονται εκθέσεις για να διαπιστώσουν το αυτονόητο. Είναι κυρίαρχο το αίσθημα ασφυξίας, που τους προκαλεί το ανελεύθερο οικονομικό περιβάλλον που έχει επιβάλλει το γιγαντωμένο, παρεμβατικό και διεφθαρμένο κράτος.
Η επιχειρηματική πρωτοβουλία δαιμονοποιείται από τις κυρίαρχες ιδεοληψίες και από τα αριστερά και από τα δεξιά. Η γραφειοκρατία, η διαφθορά, οι παρασιτικές ομάδες, οι παρεμβατικές ρυθμίσεις και όλα τα υπόλοιπα στοιχεία που έχουν κατατάξει την χώρα μας στην 94η θέση παγκοσμίως από άποψη οικονομικής ελευθερίας (χαρακτηριζόμαστε ως κυρίως ανελεύθερη χώρα), δεν είναι απλά κάποιο φολκλορικό μέρος της ελληνικής πραγματικότητας που πρέπει να συνηθίσουμε. Είναι οι βασικοί ανασταλτικοί παράγοντες που εμποδίζουν την Ελλάδα να γίνει μια σύγχρονη και ευημερούσα κοινωνία.
Το ότι το κράτος όχι απλά έχει αποτύχει να μεταρρυθμιστεί και απελευθερώσει τις δημιουργικές δυνάμεις της επιχειρηματικότητας, αλλά με νύχια και με δόντια παλεύει να αυτοσυντηρηθεί και να διαιωνίσει τις ανεπάρκειές του, έχει γίνει την τελευταία δεκαετία προφανές σε όλο και περισσότερους. Την τελευταία δεκαετία είδαμε την διάψευση των προσδοκιών ουσιαστικών αλλαγών και από τα δύο μεγάλα κόμματα εξουσίας. Σε έναν κόσμο που τρέχει με ασύλληπτες ταχύτητες, η Ελλάδα όχι απλά διατηρεί ρυθμούς χελώνας, αλλά ακόμα το πολιτικό σύστημα δεν έχει συνειδητοποιήσει σε ποια κατεύθυνση οφείλει να τρέξει, για να εξασφαλίσει όχι απλά την ευημερία αλλά ακόμα και την ίδια την οικονομική επιβίωση της ελληνικής κοινωνίας!
Σήμερα περισσότερο από κάθε άλλη φορά στην σύγχρονη μεταπολιτευτική μας ιστορία είναι ξεκάθαρη η ιδεολογική γύμνια των κομμάτων εξουσίας. Πρόκειται ουσιαστικά για δύο αντίπαλες συμμορίες, που συντηρούν τους κομματικούς στρατούς τους μέσω της συνεχιζόμενης μεγέθυνσης του κράτους (οι εργαζόμενοι που εξαρτώνται από το δημόσιο ξεπέρασαν πέρυσι για πρώτη φορά το 1 εκατομμύριο!), και που μάχονται για το λάφυρο της νομής του κρατικού πλούτου. Ενός πλούτου που στερούν από τις παραγωγικές δυνάμεις της χώρας αναστέλλοντας την αναπτυξιακή της δυναμική.
Η μεγάλη αυταπάτη που συνεχίζει εντέχνως να καλλιεργείται και να παγιδεύει τις ψήφους των φιλελεύθερα σκεπτόμενων συμπολιτών μας είναι ότι μέσα από τα κόμματα εξουσίας μπορούν να περάσουν φιλελεύθερες πολιτικές. Οι φιλελεύθερες ιδέες και οι φορείς τους δεν έχουν τύχη εντός των κομμάτων εξουσίας. Είναι παγιδευμένοι εντός ενός ασφυκτικού πλαισίου δράσης που μετατρέπει τις ιδεολογικές και πολιτικές διαφορές σε προσωπικές αντιπαραθέσεις. Ήταν και θα είναι μονίμως περιθωριακές τάσεις διότι οι αντίπαλοί τους κρατιστές έχουν το συντριπτικό πλεονέκτημα να ταΐζουν τους μηχανισμούς τους μέσω του κράτους. Η ίδια φύση των ελληνικών κομμάτων εξουσίας που τροφοδοτούνται (άμεσα και έμμεσα, νόμιμα και παράνομα) από το κράτος είναι που στέκεται εμπόδιο στην φιλελευθεροποίησή τους.
Η Φιλελεύθερη Συμμαχία στέκεται απέναντι στην πολιτική του παρεμβατικού κρατισμού. Η ελεύθερη οικονομία δεν έχει για μας απλά μια εργαλειακή χρησιμότητα. Την βλέπουμε ως ευθεία απόρροια των αρχών μας να θέτουμε το άτομο και τα δικαιώματά του πάνω από οποιοδήποτε σύνολο. Είναι αναπόσπαστο μέρος του ενιαίου και αδιαίρετου τρίπτυχου του πολιτικού, κοινωνικού και οικονομικού φιλελευθερισμού. Και αυτό είναι που δίνει αξιοπιστία και συνέπεια στις προτάσεις και τις προθέσεις μας. Η πάλη μας για οικονομική ελευθερία δεν περιορίζεται σε συγκυριακούς στόχους, όπως μπορεί να τύχει να προπαγανδίσουν περιστασιακά άλλα κόμματα, αλλά είναι πρώτα και κύρια μια πρόταση αρχών.
Ιουνίου 25, 2007 at 2:53 πμ | Uncategorized | No comment
|
